Sven (37): “Eindelijk gaf ik toe: ik heb een drankprobleem.”

‘Ik dacht lange tijd dat een depressie de oorzaak van mijn sombere gemoedstoestand was. Maar het was mijn drankverslaving waardoor ik me zo slecht voelde. Nu weet ik: het leven is een stuk leuker zonder drank. Maar ik moest wel een hoge drempel over om toe te geven dat ik een verslavingsprobleem had.’

Jeugd
‘Eigenlijk begon het allemaal vrij standaard: niet zo’n geweldige jeugd, ouders gescheiden, moeder die er alleen voor stond en oudere vrienden die dronken en drugs gebruikten.

Tussen mijn veertiende en achttiende dronk ik, blowde ik en gebruikte ik wel eens speed en Ecstasy. Na mijn middelbare school ging ik studeren in de VS waar ik ook alcohol en speed gebruikte en doodongelukkig was. Ik kwam na een jaar nog verslaafder terug.

Omgeving
Ik ging weer bij mijn moeder wonen en werkte in de horeca. Daar was drank geaccepteerd en altijd voorradig. Via een collega kwam ik in aanmerking met cocaïne. Mijn moeder leek niks door te hebben. Ik denk dat je lichaam eraan went waardoor je toch nog best aardig kan functioneren. Hoewel ik depressief was en veel gebruikte, kon ik ook wel werken.

Verborgen voor de buitenwereld
Ik liep al jaren bij psychologen en psychiaters maar eigenlijk werd ik daar niet beter van. Zij zagen mijn instabiele jeugd als de oorzaak van mijn depressie; mijn overmatige drank- en drugsgebruik kwam niet of nauwelijks aan de orde. Dat kwam ook door mezelf: ik was goed getraind om ermee om te gaan en het te verbergen voor de buitenwereld. Daarbij had ik zelf ook niet door hoezeer mijn gemoedstoestand werd beïnvloed door mijn verslaving.

Kort lontje
Na mijn dertigste leerde ik mijn vrouw kennen en we kregen twee kinderen. Mijn vrouw klaagde over mijn alcoholconsumptie, maar ik dacht nog steeds dat het best meeviel. Wel werd ik altijd duf wakker en had ik vaak een kort lontje. Toen ik op een ochtend mijn kinderen naar school bracht, gebeurde er iets waardoor ik ze enorm uit snauwde. Ik schrok zo van mijn eigen reactie dat ik bij thuiskomst besloot: dit kan zo echt niet meer.

Heftige confrontatie
Ik wilde meteen actie ondernemen. Mijn eigen psychiater raadde me Rodersana aan. Daar kon ik binnen drie dagen op gesprek komen. Dat was een heftige ervaring omdat ik tijdens dat gesprek voor het eerst geconfronteerd werd met het feit dat ik verslaafd ben. Tegelijkertijd was ik ook blij dat er eindelijk iets aan mijn sombere gemoedstoestand gedaan zou worden.

Eindelijk eerlijk
De eerste dagen kreeg ik medicatie tegen ‘droog staan’. Ik was suf, moe en depressief. Maar al snel maakte dat plaats voor een gevoel van groot geluk dat er verandering optrad. Eindelijk was ik eerlijk tegenover mezelf: ik heb een drankprobleem en daar moet ik aan werken. Met sport, meditatie en gedragstherapie.

Onder controle
Het is nu vijf weken geleden dat ik bij Rodersana startte. Een verslaving blijft bestaan maar ik heb het onder controle. Ik kan met mijn gezin op een terras zitten en niet denken aan een wijntje. Dat is een openbaring.’

De verhalen zijn gebaseerd op onze dagelijkse praktijk. Om privacyredenen zijn de  portretten gefingeerd.

Meer informatie
Heb je vragen of wil je meer informatie over onze behandelingen vul dan onderstaand formulier in en dan nemen we zo spoedig mogelijk contact met je op.

Rodersana verhalen

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.