Bep (63 jaar): “Als je drinkt, val je twee keer zo hard”

‘Vorig jaar overleed mijn man. Mijn levenspartner en mijn beste vriend viel weg. Ik voelde me zo verloren. Deze gebeurtenis triggerde mij om steeds vaker naar de fles te grijpen. Om 10 uur ’s ochtends zat ik al aan de whisky.

Je wil jezelf verdoven, even niet dat hevige verdrietig voelen. 43 jaar zijn we samen geweest. Dan is de tijdelijke roes die alcohol je geeft, even heel fijn. Maar als je drinkt val je twee keer zo hard, daar ben ik wel achter gekomen.

Ik was zelf degene die zei: dit kan zo niet langer. Ik zonderde mezelf steeds meer af, had last van pleinvrees. Ook begon ik te trillen. Dat kwam door de spanningen maar ook door het drinken. Mijn jongste zoon ging op zoek en kwam bij Rodersana uit. Ik had al rouwtherapie gehad maar dat had me eigenlijk alleen maar van de regen in de drup geholpen. Het was zo zwaar allemaal.

Het goede aan Rodersana vind ik dat ze een totaalprogramma bieden: je krijgt gesprekstherapie maar er is ook veel aandacht voor sport en ontspanning. We luisterden bijvoorbeeld met elkaar naar liedjes met een speciale betekenis. Nou, dan gaan de sluizen open hoor. Maar het meest had -en heb- ik aan het contact met lotgenoten.

Het wordt pas echt moeilijk als je weer thuis bent en het alleen moet doen. Als ik voor mezelf spreek: mijn huis is leeg en ik wil mijn kinderen ook niet al te vaak belasten. Maar ik heb heel bewust gekozen voor het leven en daarin heeft alcohol geen plaats. Het is goed om bezig te blijven. Ik doe vrijwilligerswerk op een kinderboerderij en ik zwem.

Mijn man en ik waren van plan om dit jaar opnieuw te trouwen. Dat is er helaas niet meer van gekomen. Daarom heb ik een tattoo van onze ringen, samen met een mooie tekst, op mijn bovenarm laten zetten. Ik ben helemaal geen type voor tatoeages, maar in dit geval vind ik het een mooi symbool. Ik knok door, voor hem en voor mijn kinderen.’