Hans (59 jaar) - RoderSana

Hans (59 jaar)

Ik heb altijd gedronken. Gewoon op verjaardagen, tijdens het eten of omdat het weekend was. Voor mij was dit heel gewoon. Iets wat ik van huis uit mee heb gekregen en ook in mijn latere omgeving gebruikelijk was. Omdat ik de alcohol ook goed kon laten staan, was ik me eigenlijk van geen kwaad bewust. Wat kan me nou overkomen? Hoeveel schade kan drank nou aanrichten? Nou best veel dus. Na jarenlang een gezelligheidsdrinker te zijn geweest, ben ik uiteindelijk verslaafd geraakt. Ik kon niet meer zonder, kreeg lichamelijke klachten en zonderde me steeds verder af van mijn vrienden, familie en collega’s.

Achteraf gezien ben ik natuurlijk niet ‘zomaar ineens’ verslaafd geraakt. Op mijn werk kreeg ik last van stress vanwege een reorganisatie. En thuis moest ik de boel natuurlijk ook draaiende houden. Om te ontspannen dronk ik wijn. Niet teveel want ik de volgende dag moest ik gewoon weer werken. Dit ging een paar maanden zo door. Hoewel het met de reorganisatie gelukkig goed is gekomen, merkte ik dat wanneer ik van werk thuis kwam ik toch wijn begon te drinken en moeite had om dit niet te doen.

Toch vond ik toen nóg niet dat ik een probleem had. Ik verzuimde niet van mijn werk en functioneerde prima. Daarnaast hield mijn partner zelf ook van een wijntje, dus er was mijn inziens niets aan de hand. Tot het moment dat dát ene glaasje wijn 1 fles per avond werd en ik op mijn werk bijna de hele ochtend nodig had om daarvan bij te komen. Wat later op de dag telde ik dan gewoon weer de minuten af tot ik weer naar huis kon. En niet omdat ik nou zo graag thuis wilde zijn, maar omdat ik dan weer kon drinken.

De weekenden gingen helemaal verloren door mijn drankgebruik. Mijn partner en kinderen gaven op den duur de hoop op en vroegen niet eens meer aan me of ik meeging om iets leuks te doen. Ze gingen gewoon! En ik? Ik voelde me de grootste loser op deze aarde, omdat ik niet in staat was te stoppen. Normaal krijg ik alles voor elkaar, ook op het werk, geen uitdaging is voor mij te groot. Maar dit lukte me niet. Iedere poging die ik deed draaide uit op een mislukking. Op een gegeven moment gaf ik gewoon de hoop op. Dat was het moment waarop het ook echt helemaal mis ging. Ik begon te verzuimen op het werk, omdat ik er lichamelijk steeds slechter aan toe was. Ik at slecht en stopte met mezelf verzorgen. Alles stond in teken van drank.

Zelfs mijn smekende partner en kinderen konden mij niet op andere gedachten brengen. Hulp wuifde ik weg. Alles deed ik eraan om te kunnen blijven drinken. Ik loog tegen mijn partner, mijn werkgever, collega’s en vrienden. Alles voor de drank.

Mijn werkgever stuurde me op een dag naar een bedrijfsarts, omdat hij vond dat ik wel erg vaak ziek was. De beste man heb ik goed om de tuin kunnen leiden. Hij dacht dat ik tegen een burn-out aan zat, maar ik wist wel beter. Rust was het advies. En dat was alles wat ik wilde. Vrij zijn van het werk zodat ik helemaal op kon gaan in mijn verslaving. Ik begon vanaf dat moment ook overdag te drinken. Ik zat toch ‘ziek’ thuis, mijn partner was aan het werk en de kinderen naar school. Ideaal!

Na een week is mijn partner met de kinderen bij me weggegaan, ze konden het niet langer aanzien. Nog een week later is mijn partner teruggekomen samen met een goede vriend van mij. Ze hebben me totaal verwaarloosd, stomdronken en liggend in mijn eigen ontlasting aangetroffen.

“Ik kon mijn wanhopige gevoel niet meer verborgen houden. Ondanks de schaamte en het schuldgevoel begreep ik dat het zo niet meer verder kon.”

Ze hebben me opgetild, in de auto gezet en naar Rodersana gebracht. Dit alles uiteraard onder hevig protest van mijzelf, maar ja ik was te zwak om er iets tegen te doen. Het heeft een 1,5 week geduurd voordat ik een beetje bijgetrokken was, weer at en zaken weer helder begon te zien. En god wat ben ik blij dat zij die stap genomen hebben. Want iets wat sterker is dan jezelf versla je niet in je eentje. Daar heb je hulp bij nodig.

Bij Rodersana heb ik de beste hulp gekregen die je maar wensen kunt. Ik ontdekte dat verslaving een dusdanig ernstige en complexe aandoening is, dat je hem met wilskracht alleen niet kunt overwinnen. Het multidisciplinaire behandelteam leerde me mijn eigen krachten weer te ontdekken. Mijn behandelaar en ik ontwikkelden een individueel toegesneden behandelplan. Mijn eigenwaarde begon langzaam weer terug te komen en ik kreeg weer vertrouwen in de toekomst. Mijn partner en kinderen werden ook bij de behandeling betrokken en we hebben samen hard gewerkt aan het herstellen van onze relatie. Daarmee zijn we al gestart in de kliniek en dat hebben we in de ambulante behandeling voortgezet. Het contact met Rodersana en mede-cliënten bestaat nog steeds en we zien elkaar regelmatig bij de community bijeenkomsten. Ook is de verhouding met collega’s en vrienden sterker geworden dan ooit. Mijn gevoel van eenzaamheid is verdwenen en ik heb geen last meer van schaamte en schuldgevoelens.

Ik kan daarom ook iedereen die in mijn situatie zit met klem adviseren hetzelfde te doen. Het liefst veel eerder dan ik, want bij mij had het geen week langer moeten duren. Gelukkig maar dat Rodersana geen wachttijden kent. Als ik bij anderen signalen van verslaving ontdek probeer ik duidelijk te maken wat Rodersana voor mij betekend heeft.

Verslaving is immers een aandoening waarmee door een effectieve behandeling uitstekend te leven valt. Dat gun ik mezelf net zozeer als dat ik dat anderen gun. Die boodschap zal ik ook aan anderen doorgeven, want als je er niets aan doet wordt het alleen maar erger. Je moet weliswaar zelf herstellen maar je hoeft het niet alleen te doen.

De verhalen zijn gebaseerd op onze dagelijkse praktijk. Om privacyredenen zijn de namen en portretten gefingeerd.

Meer informatie
Heb je vragen of wil je meer informatie over onze behandelingen vul dan onderstaand formulier in en dan nemen we zo spoedig mogelijk contact met je op.

Formulier verhalen

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

088 - 0088 955Wij zijn 24/7 bereikbaar