Familie-ervaringen
-
Gezin A
Op een nacht werd Els (56) gewekt doordat Harry (62) met een enorme dreun uit bed viel. Omdat hij in coma was, belde ze in paniek 112. De ambulancebroeders spraken het vermoeden uit dat Harry in korte tijd zoveel alcohol had gedronken dat hij in een coma was geraakt. Els was totaal van slag, Harry dronk voor zover zij wist nooit!
Na ontslag uit het ziekenhuis moest Harry echter bekennen dat hij al zeker 10 jaar stiekem dronk als hij zich gestresst voelde en dat was inmiddels elke dag. Hij realiseerde zich dat hij verslaafd was en leverde elke dag met zichzelf een enorm gevecht. Maar steeds won de drank. Hij schaamde zich diep, zei te kunnen begrijpen als zij van hem wilde scheiden en vroeg haar om vergeving.
Ze besloten samen op zoek te gaan naar hulp. Eenmaal opgenomen bleek Harry als kind zowel geestelijk als lichamelijk langdurig te zijn mishandeld door zijn vader. Lang had hij deze afschuwelijke herinneringen uit zijn geheugen weten te bannen, maar de laatste jaren overvielen de beelden van toen hem steeds vaker. Hij was drank gaan gebruiken om zijn herinneringen en emoties niet meer te hoeven voelen.
Tijdens opname werd er gewerkt aan de jeugdtrauma's van Harry en werd tegelijkertijd partnerrelatie therapie ingezet, waarin Harry voor het eerst na een huwelijk van 34 jaar zijn vrouw vertelde wat er hem in zijn jeugd was overkomen. Harry heeft al vijf maanden geen druppel meer gedronken, de partnerrelatiegesprekken gaan voorlopig nog even door en ook voor het verder verwerken van zijn trauma heet Harry nu individuele therapie.
-
Gezin B
Omdat zowel zijn twee dochters Carolien en Mireille als zijn echtgenote Eva het ultimatum hadden gesteld: “of je laat je opnemen in een verslavingskliniek of je ziet ons alle drie nooit meer”, kwam Karel schoorvoetend onze kliniek binnen. Ok, hij keek wel eens te diep in het glaasje maar hij was best in staat zich te beheersen en beslist niet verslaafd.
Karel blies bij binnenkomst 2.2. Volgens hem deugde het apparaat wat wij gebruiken niet: hij had de avond daarvoor slechts drie glaasjes wijn gedronken en dat was inmiddels al weer zo’n 14 uur geleden. Na drie weken intensieve therapie was Karel in staat in te zien dat hij gedurende een periode van minstens tien jaar excessief veel alcohol genuttigd had. Hij had in de auto altijd een fles wodka liggen en had het tijdstip waarop hij begon met drinken geleidelijk aan verschoven van na zes uur ’s avonds naar elf uur ’s ochtends.
Tijdens de gesprekken met vrouw en dochters werd hem langzaam aan ongezouten verteld hoeveel pijn en verdriet hij hen aangedaan had en hoe boos ze op hem waren. Ze hadden zelfs een afkeer gekregen van die lallende of dronken man, die de woonkamer jaren voor hen onveilig gemaakt had. Op advies van de systeemtherapeut schreven ze ieder voor zich een brief aan de alcoholische Harry en maakte Harry een brief voor ieder van hen waarin hij spijt betuigde en beterschap beloofde. Zowel tijdens het schrijven als voorlezen van deze brieven kwamen er heel veel emoties los. Dit gaf allen de gelegenheid de afschuwelijke alcoholische periode af te sluiten.
Besloten werd op de dag van ontslag uit de kliniek met zijn vieren een ritueel uit te voeren om deze periode en alle bijbehorende gevoelens uit hun leven te bannen, om met een schone lei te kunnen beginnen. Karel is er volledig in geslaagd de alcohol de rug toe te keren. De gezinstherapie wordt voorlopig op een laag pitje voortgezet.
-
Gezin C
Arjan (37) komt uit een warm en hecht gezin. Al tijdens zijn universitaire studie ontpopte hij zich als een ware zakenman. Na het overlijden van zijn vader, een gebeurtenis die het gezin nog dichter bij elkaar bracht, bouwde hij met het geld uit de erfenis een goed lopend bedrijf op. Op zijn 29ste werd Arjan ontzettend verliefd op een prachtige vrouw. Helaas bleek zij een groot gat in haar hand te hebben en bracht bovendien een vriendenkring mee, die graag een graantje mee wilde pikken.
Zijn vijf oudere zussen begonnen hem zowel voor zijn vriendin als haar vrienden te waarschuwen, maar Arjan, door liefde verblind, wuifde dit weg. Om zijn vriendin te plezieren organiseerde hij geweldige feesten, waarbij heftig geëxperimenteerd werd met allerlei soorten drugs, naast de alcohol die rijkelijk vloeide. Regelmatig vloog het stel naar Ibiza om een lang weekend te feesten.
Toen zijn accountant hem ervan op de hoogte stelde dat hij zijn uitgaven drastisch moest gaan beperken om het hoofd boven water te houden, was het schip al aan het zinken. Arjan besloot keihard te gaan werken om het tij te keren. Door de stress begon hij meer en meer te drinken en kreeg daarnaast behoefte aan cocaïne om zichzelf op de been te houden. Zijn vriendin, voor wie hij geen tijd meer had en die bovendien niet langer in de gelegenheid was met zijn geld goede sier te maken, ging er met een van zijn beste vrienden vandoor. Toen stortte zowel Arjan als zijn bedrijf in. Nadat het faillissement was uitgesproken vertrok hij voor onbepaalde tijd naar een warm oord. Hij nam zich heilig voor om, als hij weer op krachten gekomen was, een nieuwe zaak op poten te zetten.
Zijn zussen grepen in; ze hadden samen bedacht dat het beter voor Arjan was om bij terugkomst niet terug te keren naar de omgeving waar het zo mis met hem gegaan was. Een omgeving waarin hij alleen nog maar drinkende en snuivende vrienden had. Zij haalden zijn huis leeg, sloegen zijn spullen op en gingen zich intensief met zijn leven bemoeien. Deze goede bedoelingen maakte dat het daarna helemaal mis ging met Arjan; zijn gevoel voor eigenwaarde en zelfvertrouwen verdwenen, zijn mannelijke trots werd beschadigd, het geld dat zijn zussen hem gaven zodat hij alle tijd kon nemen om fysiek op krachten te komen, wat in hun ogen hard nodig was, maakte hij op aan alcohol en cocaïne.
Toen zij zich realiseerden dat hij niet meer zonder kon, smeekten ze hem zich te laten opnemen. Na een paar weken van heftig ontwennen, richtte Arjan alle woede over zijn afgang op zijn vijf zussen: hij wilde ze – tot groot verdriet van zijn moeder – nooit meer zien of spreken. Door de intensieve begeleiding in de kliniek keerde langzaam aan het besef terug dat hij het uiteindelijk allemaal over zichzelf had afgeroepen doordat hij verkeerde keuzes gemaakt had. Hij stemde toe in systeemtherapie met zijn zussen. Na verwijten over en weer geuit te hebben, lukte het de therapeut wederzijds begrip te kweken en kon Arjan zijn dankbaarheid tonen voor wat zij gedaan hadden om hem van verdere ondergang te redden. Zijn zussen konden ontdekken dat zij door hem alle verantwoordelijkheid uit handen te nemen juist dat bereikt hadden wat ze niet voor hem hadden gewild: verslaafd raken.
Inmiddels is Arjan weer druk bezig zijn leven opnieuw op te bouwen. Zijn zussen hebben geleerd hem opnieuw te vertrouwen en alleen dan te helpen als hij daar expliciet om vraagt.
