Cliëntervaringen

  • Astrid (36 jaar) “ik was gewoon nieuwsgierig”.

    Met vrienden probeerden we gewoon wat softdrugs en later wat harddrugs uit. Daarvoor had ik gewoon van tijd tot tijd in de weekeinden alcohol gebruikt. Eigenlijk vond ik drugs, vooral speed en coke wel lekker.
    Op een bepaald punt begon ik te “dealen”. Ondanks dat mijn familie erachter kwam, trok ik me er niks van aan. Het was mijn leven tenslotte en bovendien maakte ik leuk geld….Mijn gebruik escaleerde.
    Dan kwam het moment dat mijn ouders me het huis uitschopten; eerst kon ik slapen bij vrienden maar die voelden zich na verloop van tijd niet meer veilig.
    Mijn leven zag er niet best uit, ik voelde me vaak hopeloos en ik was echt van mening dat “stoned” zou sterven.
    Ik kon gewoon geen ander einde aan mijn leven zien, ik leefde alleen maar voor de drugs.
    Uiteindelijk was ik zo radeloos, want ik had geen controle meer over mijn druggebruik, dat ik me heb laten opnemen in een kliniek omdat ik geen uitweg meer zag.
    Ik kon gewoon niet anders dan bekennen dat ik een probleem had dat ik alleen niet kon oplossen.
    Gelukkig heb ik met behulp van een vriend – een van de weinigen die nog bereid was me te helpen – een kliniek gevonden. Ik was eindelijk bereid geworden me te laten helpen.
    Nu ben ik 2 jaar “clean” zonder teruggevallen te zijn en dat is een echt wonder. Ik heb wel een dagelijks herstelprogramma waar ik 20 minuten aan besteed. Als ik dat niet zou doen ben ik bang, ben ik wel zeker, dat het na korte of langere tijd weer fout zou gaan. Maar 20 minuten per dag is een kleine prijs om te betalen in ruil voor de rust die ik gevonden heb.

  • Ben (46 jaar) “ik kon niet stoppen op eigen kracht”.

    Ik vind het lastig om mijn verhaal te vertellen, maar ik weet dat ik het kwijt moet…

    Ik ben opgegroeid in een gezin met 3 kinderen, we waren katholiek, er werd veel gelachen en gepraat en in het algemeen was mij jeugd we positief.  Nadat ik een schooldiploma had behaald werd er flink gevierd kwam ik in contact met drugs en kort daarna ook met gokken. Eigenlijk was ik gewoon nieuwsgierig. Wiet was wel interessant maar gaf me niet genoeg “kick”, zelfs die sterke Nederlandse wiet maakte me te neerslachtig. Maar Coke en basen deden het wel voor mij. Ik was redelijk goed of gelukkig met gokkenen dus had ik geld voor coke. Mijn familie kwam er evenwel achter. Ze waren erg teleurgesteld in me. Toch vindt ik het speciaal dat ze me niet hebben laten barsten toe de nood het hoogst was want ik had na verloop van tijd geen kracht meer om te stoppen hoe zwak dat ook moge klinken…  Na een krankzinnig leven van 8 jaar is het schip uiteindelijk gestrand en besloot me op te laten nemen in een verslavingskliniek. Van de behandelaars en vooral de groepssessies heb ik veel geleerd want ik zag mezelf in anderen alsof ik in een spiegel keek. Terugvalpreventie is ook zeer belangrijk gebleken want het wees me de valkuilen en ik ben altijd alert in situaties van verleiding. Ik geef toe dat het leven soms nog uitzichtloos lijkt en het leven is niet gemakkelijk. Nu leef ik meer in de dag, in het moment, en dan realiseer ik me dat ik alleen vandaag niet hoef te gebruiken en morgen zeg ik weer hetzelfde: “alleen voor vandaag….”. Ik had gewoon hulp nodig, ik heb erom gevraagd en ik heb het gekregen!

  • Carla (72 jaar)

    Mijn man is vorig jaar overleden. We waren al 50 jaar samen, en in de eerste jaren van ons huwelijk was het best moeilijk. We moesten hard werken en zagen niet zoveel van elkaar. Hij was succesrijk in zaken en materieel ontbrak het ons aan niets. Ik was eerst thuis met de kinderen, maar begon uiteindelijk een kapsalon aan huis, die heel goed liep. Ik heb nog altijd een vaste klantenkring. Toen mijn man met pensioen ging, kregen we eindelijk meer tijd voor elkaar en groeiden we meer naar elkaar toe. We hadden net een reisje geboekt, toen hij onverwacht overleed. Ik had het helemaal niet aan zien komen en kon niet omgaan met dat plotseling alleen zijn. Ik hield altijd al van een drankje, maar nu werd het wel erg veel wijn. Uiteindelijk stond ik er mee op en ging er mee naar bed. Mijn kinderen stonden machteloos aan de kant en zagen hoe ik steeds minder ging functioneren. Ze herkenden mij niet meer.
    Ik ben altijd een flinke vrouw geweest en het was vreselijk moeilijk voor mij om mijn verdriet te voelen en te laten zien. Door de behandeling in de kliniek heb ik geleerd mijzelf aardig te vinden, ook als ik huil. Ik voelde me volkomen op mijn gemak tijdens de gesprekken, en heb bij vaktherapie een herinneringsdoos gemaakt, om al mijn liefde en verdriet een plekje te geven. In de groep voor terugvalpreventie heb ik geleerd om om te gaan met moeilijke momenten, wanneer drank een rol zou kunnen gaan spelen. In contact met mijn medeclienten heb ik begrepen dat ik niet alleen ben. Er zijn veel mensen die net zo geworsteld hebben met eenzaamheid en drankgebruik als ik. Die verhalen hebben me geholpen om mijn eigen gedrag beter te gaan begrijpen. Ik vond het heel fijn dat iedereen in de kliniek zo zorgzaam voor mij was. Ik ben nooit veroordeeld en kon mijn schaamte en schuldgevoel eindelijk laten gaan.
    Om naar Rodersana te komen moest ik een hele grote drempel over, maar ik kan nu zeggen dat het de beste stap van mijn leven is geweest.

  • Derek (57 jaar)

    Ik heb op mijn werk gezegd dat ik een sabbatical wilde. Ik ga niet aan de grote klok hangen dat ik alcoholist ben. Voor ik het weet zit er een ander op mijn stoel, want ik heb een benijdenswaardige positie binnen het bedrijf.
    Het was hoog nodig dat er iets ging gebeuren. Ik leg de lat altijd hoog voor mijzelf en voor mijn medewerkers, maar ik kon de werkdruk niet meer aan. Om mijn hoofd leeg te maken en te ontspannen nam ik een borrel, maar het werden er steeds meer. Tot ik op een dag mijzelf in de auto aantrof op een plek die ik niet kende. Ik was totaal van de wereld en heb mijn zoons moeten bellen om mij naar huis te rijden. Zij hebben er ook op aangedrongen dat ik zou afkicken. Dat heeft toch nog lang geduurd, want ik schaamde mij enorm.
    Die zeven weken bij Rodersana ben ik heel erg geconfronteerd met mijzelf. Dat was niet altijd makkelijk, maar wel heel verhelderend. Fysiek zat ik heel slecht in mijn vel. De sportcoach en vooral de meditatie elke ochtend voor dag en dauw hebben me weer in contact met mijn lichaam gebracht. Naarmate ik mij lichamelijk beter ging voelen, was ik instaat om met de coach te gaan werken aan mijn come back. Elke week zie ik een behandelaar en doe een aantal workshops. Ik heb mij vast voorgenomen om nooit meer te drinken, want ik voel me beter dan in jaren.

  • Eric (38 jaar)

    Mijn vader heeft een bloeiend aannemersbedrijf en het sprak voor zich dat ik daar ook aan het werk zou gaan. Ik werkte keihard, want ik wilde mijzelf waarmaken en niet laten voorstaan als het zoontje van de baas. Maar omdat ik altijd iets meer aanpakte dan anderen kreeg ik ernstige rugklachten. Eerst gebruikte ik medicijnen, maar later kwam ik in het uitgaanscircuit de partydrug GHB tegen. Daar kreeg ik veel energie van en ik voelde mij gelukkig, want alle mensen waren aardig. Later heb ik begrepen dat GHB mij ook vrijer maakte in seksuele contacten. Ik was altijd wat onzeker en verlegen geweest en nu durfde ik alles. Op mijn werk kreeg ik niet de waardering die ik verdiende, maar tijdens die feesten vond iedereen mij lief. Althans, dat dacht ik als ik onder invloed was.
    Daarom was het ook zo moeilijk om te stoppen met gebruik. Daarvoor heb ik langdurige begeleiding nodig gehad. Ik was nooit in een kliniek geweest en zag er erg tegen op om zolang van huis te zijn. Maar het is mij alleen maar meegevallen. Ik ben heel warm ontvangen en heb me vanaf de eerste dag veilig gevoeld. Daarom ben er helemaal voor gegaan. Het voelde echt als nu of nooit.
    Gedurende de opname in Rodersana zijn er niet alleen gesprekken gevoerd met mij, maar ook met mijn vader. Hij begrijpt nu beter hoe moeilijk ik het heb gehad in zijn bedrijf. Ik ga nooit meer terug naar mijn oude werk, want dat levert te veel stress op, en juist door die stress ben ik gaan gebruiken. Er werd ook ADHD bij mij geconstateerd. Daar krijg ik nu medicatie voor, wat zorgt voor rust in mijn hoofd. Dat is volkomen nieuw voor mij, want het was altijd een drukte van belang.
    Om mij aanpassend werk te helpen heeft mijn behandelaar een consultent voor mij gezocht die een reintegtratietraject met mij doet. Ik ben sterk genoeg om aan een heel nieuw leven te beginnen. Naar GHB taal ik niet meer.

Sluiten